|
ترجمه:علي بور حسن
 به باد بادكم كه آسمان نخستين را بال مي زند
وسايه اش سايبان زناني است كه بس از كوچم
با نام من روشن مي شوند
به مردي كه زمين خلاصه گامهاي اوست
به رودی که شمعهایم را به ساحل رساند
واینک
اشک
اشک
در حافظه سنگش مي كنم
به آيينه اي كه گاهواره من بود
به دوست ناشناسي كه جنازه ها را در آغوش گرفته است
به او كه مي خواست سيگارش را روشن کند
اما ترکش ها چشمهایش را خاموش کردند
وآتشها روحش را ربودند
به همه اينها مي گویم:
بدرود مي گویم ومي روم
|